Had ik maar

Had ik maar

“Had ik maar”, top vijf zaken waar we spijt van hebben aan het einde van ons leven
Ik las eens een artikel van een verpleegkundige die mensen in de laatste fase van hun ziekbed verzorgde. In haar artikel deelde zij de vijf belangrijkste punten waar mensen spijt van hebben voor het einde van hun leven*. Fascinerend toch, een rode draad voor zaken waar ‘we’ allemaal spijt van blijken te hebben? Deze informatie kunnen we natuurlijk ook gebruiken als een fijne tussentijdse check. Want deze punten zijn toch veel te belangrijk om pas achteraf op terug te blikken? Daarom via deze blog een moment om er – samen met jullie – eens (extra) bij stil te staan, zo midden in het leven.

Laat ik beginnen met deze top vijf SPIJTBETUIGINGEN
1. Had ik maar minder geprobeerd aan verwachtingen van anderen te voldoen
2. Had ik maar niet zo hard gewerkt
3. Had ik maar meer over mijn gevoel gepraat
4. Had ik maar meer contact gehouden met vrienden
5. Had ik mezelf maar meer blijdschap gegund

Een tweetal van deze vijf ‘spijtbetuigingen’ fascineerden mij het meest, omdat het mij deed denken aan ouders die ik in mijn vorige en huidige werk tegenkom (ik werk als Kindbehartiger in scheidingszaken met kinderen en ouders die met een scheiding te maken hebben, en voorheen als vertrouwenspersoon in de jeugdhulp). Ik zie veel gescheiden ouders die worstelen met allerlei emoties: angst, pijn, woede, verdriet, schuldgevoel, trots, beschadigd vertrouwen, noem maar op. Soms ook ouders die er door in beslag genomen lijken te worden. Op zo een manier dat ik mij zelfs wel eens afvraag hoe zij in vredesnaam ook nog een baan er bij kunnen hebben? En hoe zij kunnen functioneren op hun werk? Mij lijkt het in ieder geval een hele opgave. Geregeld zoemt ook de vraag door mijn hoofd of deze ouders (nog) écht geluk ervaren?

Want wát een ballast en wát een energielek als er bij elk mailtje, telefoontje of whatsappje van de andere ouder een scheut negativiteit en spanning door je lijf gonst. Dat de communicatie rondom jullie kinderen niet loopt, dat overdrachtsmomenten spanningsvol zijn en dat je je zorgen maakt over de impact hiervan op jullie kinderen.
Hoe zullen déze vaders en moeders terugblikken aan het einde van hun leven?

Laatst moest ik ergens mijn missie verwoorden voor een workshop die ik recent heb ontwikkeld. Mijn missie voor mijn praktijk heb ik nu verwoord als: ‘met vertrouwen verder na de scheiding’. Dat klopt op zich als een bus, want dat is wat ik alle kinderen en hun ouders gun. 

Het wordt mij steeds duidelijker dat mijn missie groter is dan dat. Het is mijn missie om ouders te motiveren en inspireren om in vólle potentie hun leven te leven; zónder energielek van de scheiding. Ook je kinderen profiteren hier direct van!

Het zou geweldig zijn als het ouders lukt om uit de kramp te komen van emoties die hen in z’n greep houdt en niet slechts in boosheid verbonden blijven met de andere ouder. Want wat heeft de scheiding je dan opgeleverd? Er was ruzie. Er is nog steeds ruzie? Ik wil er graag aan bijdragen dat vele ouders later kunnen zeggen dat ze tevreden en met een zekere mildheid terugkijken. Ook op het leven na de scheiding. Dat hun leven mooi was om geleefd te worden, met mooie en minder mooie hoofdstukken. Dat ze de juiste zaken prioriteit hebben gegeven. Dat ze op tijd hebben ingezien dat hun gezin na de scheiding, de familie en vrienden belangrijker waren dan het eigen verdriet en boosheid om de breuk. Dat ze de moed hebben gehad om naar zichzelf te kijken en hun emoties, gevoelens en verwarring hebben onderzocht, waardoor ze keuzes hebben gemaakt omdat ze goed waren, niet omdat ze gemakkelijk waren. Dat ze in liefde hebben geleefd, met zichzelf, hun kinderen en de andere ouder van hun kinderen.

Door het artikel van de verpleegkundige kan je vast een ‘voorschotje’ nemen op het leven en deze vragen al vast eens de revue laten passeren. Zeker als je je realiseert dat je iedere dag opnieuw keuzes kunt maken die je leven vormgeven.
Geluk en blijdschap zijn geen zaken die je zomaar overkomen, het zijn keuzes. Of in ieder geval een gevólg van je keuzes. Om oude patronen achter je te laten, om moed te tonen en uit je ‘comfort zone’ te stappen, om bereid te zijn gewoontes en manieren van omgaan met moeilijke situaties onder de loep te nemen.

Want “Had ik maar meer over mijn gevoel gepraat” vraagt ook om inzicht wát jouw gevoelens precies zijn. En ook interessant: hoe ontstaan deze gevoelens, en welke invloed hebben die gevoelens weer op mijn gedrag? Dat vraagt om een kijkje naar binnen. Ze zeggen wel eens: ‘wie naar binnen keert, kan liefdevoller naar buiten treden’. Voor veel ouders die met een scheiding te maken hebben scheelt dat een hoop STRIJD en SPIJT. En met het oog op de vijfde spijtbetuiging: je gunt er jezelf en je kinderen in mijn ogen een grote dosis blijdschap mee!

Voor alle vaders en of moeders die stress ervaren door hun scheiding: waag jij ook een kijkje naar binnen en pak jij de regie op jouw leven? 
MEER INFO OF INSCHRIJVEN VOOR DE WORKSHOP ‘SCHEIDING ALS GROEIKANS’ https://kindindeknel.nl/scheiding-als-groeikans/

Bron https://www.creatov.nl/2014/09/spijt-op-sterfbed